Стихотворения Халупы Д.Л.
Верш, прысвечаны Кандратовічу Віктару Ідзеш дарогай Колас долу гнецца, Там буракі і бульба Сонейку смяецца. Пытаю ў людзей: — Хто тут працуе? — Дык гэта сын Антона Віктарам завецца, усё у яго ўдаецца. Умее з сонейкам ён гаманіць, Ветрык уладкуе, Дожджыка папросіць пакрапіць, Расліны на палетках умацуе. Людзям умее ён дапамагчы: Хто просіць поле заараць, Ці бульбу пасадзіць, Жука з бульбы прагнаць І рост раслінам даць. Такі вось Віктар наш! Хай Бог яго мілуе. Здароўя дасць І ўсё ў жыцці шанцуе. 2018 г. Беларусь Бярозавы гай, лес і поле. У небе жаўрук трэль вядзе. Хлапчук і дзяўчынка бягуць сёння…