Мой свет
Мой свет пафарбаваўся ў колер новы,
Смакуе зноўку прагу да жыцця,
Вясны святло лягло ў яго аснову,
А ў ім так шмат адценняў пачуцця.
Мой свет адрокся ад пустой трывогі,
Шануючы каханне і любоў.
У ім пераплятаюцца дарогі
Паміж бярозаў, ліпаў і дубоў.
Паміж такіх прываблівых палеткаў,
Засцеленых шыкоўным дываном,
З узорамі травіначак і кветкаў.
Што мне здаюцца чарадзеным сном.
У ім так лёгка і надзіва проста,
Без лішняе прынукі і хлусні.
Мой свет – не віртуальны і не востраў,
Ён на маёй радзіме, ля радні
Без золата – льняны і паркалёвы.
Па ім гуляе месяц, як дзіця.
Вясны святло лягло ў яго аснову,
А гэта значыць – прага да жыцця.
Прыходзіць час
Прыходзіць час,
калі не можаш больш маўчаць,
не можаш назіраць і не дзяліцца.
не можаш болей свят не адзначаць,
не радавацца дням, не весяліцца.
Прыходзіць час, калі не можаш быць глухім,
а хочаш чуць салоўку і зязюлю.
Разменьвацца не хочаш дарагім,
як нейкаю салодкаю пілюляй.
Прыходзіць час,
калі паміж вятроў,
насуперак дажджу і нават граду,
насуперак жаданням несяброў
бярэшся давясці сваё да ладу.
Не толькі дом, але і ўласны свет,
свае пачуцці зацугляць, як коней.
Прыдумаць для нашчадкаў запавет,
і прачытаць… маршчынкі на далонях.
Да роднай мовы
Да роднай мовы як да Бога –
і гэта ўжо не навіна.
Ідзі туды сваёй дарогай,
ідзі… Адна?
О, Божа! Мова стала мэтай,
штрыхом на белым палатне,
наканаваннем і сакрэтам,
што выпрабоўваюць мяне.
О, Божа! Гэтая дарога –
святая памяць землякоў.
Аб камяні збіваю ногі,
і рада, што няма акоў.
Я чую ціхі голас продкаў
праз пласт стагоддзяў і масты:
– Да роднай мовы аднагодкаў
яшчэ вярнуць паспееш ты.
Яшчэ раскажаш праўду дзецям,
як болем пішаш кожны верш…
Прыблудаў больш і больш на свеце,
а беларусаў менш і менш.
У свеце музыкі
У свеце музыкі – твая душа,
у свеце музыкі – тваё багацце.
Табе наканавана прачынацца
тут, на Зямлі, і ўмомант вырашаць:
сабою быць, ці ценем заставацца?
Сабою быць – зусім не просты шлях,
ён падуладны кемлівым і строгім,
з’ядноўвае маленькія дарогі,
раскідваючы росы на палях,
паказвае святло для многіх.
У свеце музыкі – прастор і рух.
Яго адчуй аднойчы, каб засвоіць,
як не зрабіцца лішнім ці ізгоем,
і ўмацаваць свой неўтаймоўны дух
у свеце музыкі жывой, не зброі.
Вясна
Замест нерухомасці – вольнасці вецер
Між дрэваў, дамоў, гаражоў і павецяў.
Заместа застылага неба – нарэшце! –
Аблокі плывуць, як у вобразным свеце.
Заместа знямелага белага смога
З’явілася гэта зямная дарога.
Няхай сабе мокрая, сціплая, шэрая,
Але, як нішто, знітаваная з вераю.
У гэту вясну, як штогод і заўсёды…
Няхай уладараць законы прыроды,
Прачнуцца ў пупышках сагрэтыя дрэвы,
Пачуюцца птушак свавольныя спевы.
І заўтра цішком я заўважыць пасмею,
Што не падазрона, нарэшце, віднее.
А толькі ад сонца, што ззяе на ўсходзе,
І гэтай вясной, як штогод, у прыродзе.
Калі б паэтам ты не быў…
Калі б паэтам ты не быў,
не разгадаў бы сутнасць кветкі,
пяшчоты б гэтулькі не піў
ад закаханае паэткі.
Калі б паэтам ты не быў,
то не адчуў бы скарб імгнення,
і ўжо даўным даўно б забыў
вясну – у восеньскім сталенні.
Калі б паэтам ты не быў,
то без лірычнай асалоды,
узбагачаючай наўздзіў,
нідзе б не зведаў смак свабоды.
Калі б паэтам ты не быў.
А Бог прабачыць
А Бог прабачыць зможа грэх
табе – ужо за тое,
што мне вярнуў шчаслівы смех
і зняў ад сэрца злое.
Што адрадзіў маю душу,
якой няма спакою:
ізноў пісьмо табе пішу
царыцаю ў спакоі.
І смутак леташні сыйшоў
за далягляд барвовы.
Хай не хапае трапных слоў
і блытаюцца словы.
Я знаю месца на зямлі
сваё… І прызначэнне.
З табой мы шчырымі былі –
і наша ў тым збавенне.
Каханне без спатканняў
Каханне без спатканняў – гэта гонар,
Ці, ганарлівасць, як каму здаецца.
Яно, нібы спакутаваны донар,
Усё яшчэ на нешта спадзяецца.
Яно дае энергію прыроды,
Хоць патрабуе немалой увагі.
Каханне без спатканняў – асалода,
На шалях закалёнай раўнавагі.
Яно прыходзіць нібы паратунак
Ад доўгай брукаванае дарогі.
Каханне без спатканняў – падарунак
Ад космаса і ад самога Бога.
За талент
За талент палюбіце чалавека,
Адораны ён ім невыпадкова.
І так было не ўчора, а спрадвеку, –
Таленавіты права меў на слова.
Рамеснікаў без таленту багата
Сярод хацінаў і апартаментаў.
Але між іх заўжды былі – для свята
І захаплення людзі-дыяменты.
Без іх наш свет здаваўся б надта шэры,
Без іх заўсёды не хапала б фарбаў.
Без талентаў ніхто б ужо не верыў,
Што ёсць духоўныя на свеце скарбы.