Рубрика: Стихотворения

Стихотворение для моих внуков (всё так и было, как написано) Бліны Бабуля ўжо пячэ бліны Якія смачныя, духмяныя яны, Бягуць унукі са двара І мне бліна і мне бліна. Руслан тут голас падае “Я першы сказаў слова мне! І першы блін належыць мне!” Тут Віця “Крыху старэй я за цябе Дык першы блін належыць мне” Ілья тут не стрываў, пачуўшы гэты крык “Дык я старэй за вас усіх”. Такі пачаўся крык у хаце… А першы блін дастаўся Каці. Другі вядома Лене Тут хлопцы сціхлі на імгненне Бо бачаць, што бліноў так многа, Што можна частаваць любога. Ці сябар зойдзе, кот,…

Продолжить чтение

Верш, прысвечаны Кандратовічу Віктару Ідзеш дарогай Колас долу гнецца, Там буракі і бульба Сонейку смяецца. Пытаю ў людзей: — Хто тут працуе? — Дык гэта сын Антона Віктарам завецца, усё у яго ўдаецца. Умее з сонейкам ён гаманіць, Ветрык уладкуе, Дожджыка папросіць пакрапіць, Расліны на палетках умацуе. Людзям умее ён дапамагчы: Хто просіць поле заараць, Ці бульбу пасадзіць, Жука з бульбы прагнаць І рост раслінам даць. Такі вось Віктар наш! Хай Бог яго мілуе. Здароўя дасць І ўсё ў жыцці шанцуе.                                             2018 г. Беларусь Бярозавы гай, лес і поле. У небе жаўрук трэль вядзе. Хлапчук і дзяўчынка бягуць сёння…

Продолжить чтение

“Ой, да за тою цёмнаю гарою”.  Ой за тою гарою Да цёмна хмара прыйшла Да на нас. Нісчасных Вайна надышла. Гэта вайна Да была нам велька бяда Адняла ручачкі, адняла дзетачкі, Адняла ўсе нашы кветачкі.  Ах ты вайна, вайна праваліся, А ты немец хоць у землю ўтапіса А нашых сыночкаў назад вярні, Каб жылі мы ўсе, у адной сям’і.  Забраліся ночкай Да выдралі вочкі, Да матка сляпая Ходзіць дзетак шукая. Як ждала, та казалі, стало Крушэня стало, Да матчына сэрца яно абарвалі, Бегалі, крычалі крушэння шукалі, А яна нас мінавало Потым цераз некаторы час Засвяціла сонейка, да ў маё сэрдайка….

Продолжить чтение

У полі Іду я па полі І дыхаю ўволю. Мне жаўранак песню пяе. А промень зычлівы І хлебныя нівы Чаруюць пачуцці мае. Я тут нарадзіўся І часта дзівіўся. Удзячны прыродзе быў я: І пчолкам руплівым, І нават маўклівым Жучкам, матылькам, мураўям… Усё тут здзіўляе, Увагу займае, Каб столькі мы ўбачыць змаглі, І быць тут не госцем. І браць тут не шчосьці, А быць спадаром на зямлі. Зямля пахне хлебам Прыслухайся і зразумей, Аб чым зямля гаворыць. Адгадваць толькі ўмей, Яна не раз паўторыць. І ўчуеш, што зямля Гаворыць, як жівая, І нас ўсіх яна Да дружбы заклінкае. Вазьмі у далонь…

Продолжить чтение

ЧАРОЎНЫЯ БРУІ Чароўныя  бруі  тут  паўстаюць з  старонак  трухлявых , як  хвалі  бягуць, іскрацца  і  вабяць, і  свет  неабсяжны ў  душы  нараджаюць, дзе  грані  фантазій – чытачы  ўжо  не  знаюць, дзе  неба,  дзе  дно, дзе  рэальнасць,  хлусня – толькі  цудам  праўдзівым назаву  гэта  я!…   ПАЭТУ Беражы прыроду душы, Беражы яе чысціню, Прад сабой і людзьмі не грашы, Пасцігай сваю вышыню. Узлятай, адкрывай сябе, Успамінай, для чаго прыйшоў У гэты свет, твой куточак дзе, Як паэт ты сябе знайшоў. Гавары пра ўсё, што баліць, Бо гарэць душою – не грэх, Сонцам ветразі не спаліць, Не спыніць імкненне наверх. Запалі мастацтва…

Продолжить чтение

За меня жизнь мою… За меня жизнь мою Проживать не прошу, Ограждать от ошибок не надо. Что положено мне — Я сама совершу, И с оградаю, и без ограды. Лучше так, без советов, Сама по себе, Чтоб самой на себя обижаться. Никогда не бывала ничьей протеже, Да и впредь не желаю пытаться. Покровители, мимо! Не надо руки И поддержки бесплатной не надо! Пусть кому-то там жизнь Преподносит звонки, А моя мне — поёт серенады!                                   2012 г. Над рекой Скрип моста над рекой, А кругом тишина. Навевает и мир, и покой. Улетучились вдруг суета и тоска, Только звёзды остались со…

Продолжить чтение

                  *** Я – маленькая планета, Да жыве ўва мне Сусвет. Пада мною – попел з ветрам, Нада мной – шляхі камет. З трапяткой сваёй арбіты Мне сысці не страшна. Не. Я для ўсіх стыхій адкрыта, Ды не ўсе адкрыты мне. Адзіноты прысмак горкі, Нада мной – яе крыло. Я сваёй далёкай зоркі Адлюстроўваю святло. І, спалоненая воляй, Мару толькі аб адным: Каб аднойчы наваколле Азарыць святлом сваім.                       *** Тваіх прызнанняў несур’ёзных словы… Нямы адчай спалоненых вачэй З усмешкаю сустрэнецца тваёю, Я вочы адвяду убок хутчэй. Бязлітасна гуляеш маім лёсам, Крадзеш дажджамі хмары маіх слёз. Фантазіі спантанныя дзівосы Мяне…

Продолжить чтение

               *** Гнездятся села по ущельям,И воздух тает на губах.Ах, как в задумчивом апрелеКрасив Нагорный Карабах! Над речкой дуб замшелый, старый,Как исполин, в седой коре.Пасутся тучные отарыНа убегающей горе. И раскрывает нам в полетеКрасу свою земля сама.… А мы спешим на вертолетеТуда, где жгут внизу дома.                                         2012 г.                *** На солнце искритсяБлестит, серебрится,Как слезы, роса.Плетется лепчина,Плетется лепчинаПо стеблям овса. А небо такое,А небо такое!-Лазурная гжель…Иду босиком я,Иду босиком я-Блаженство в душе… Пыльца медуницыИ горной душицыГорчит на губах.И будто мне снится,И будто мне снится: Июнь, Карабах.                                                       2012 г.        *** Земля моя, Хочу тебя воспеть. Нельзя устать Тобою…

Продолжить чтение

Люблю Беларусь сваю мілую Каб я думаць не ўмеў, не любіў бы. Калі б я не любіў, не жыў бы. Я настрой такі сёння маю, Бо сямнаццаты год страчаю. Пра якую любоў размова? Пра любоў да бацькоўскага дома. Хай з адказам такім шчаслівым Кожны з нас набірае сілы. Паласнуся маланкай з неба, Назавуся скарынкай хлеба: Я зямельцы сваёй адданы. Тым шчасцлівы, добры, рахманы. Сабяру я дзяўчат дружынку, Навучу, як вязаць хусцінку. Ну а самы мацнейшы вузел Напамін пра Радзіму будзе. Наймілейшы ў свеце вецер Вымятае з задворкаў смецце, А сцяблінкі бяроз бялюткіх Прарастуць для людзей падарункам. Вёска роднай зямлі не…

Продолжить чтение

А я иду к родному дому Иду дорогой, давно уж мне знакомой. Мимо печальных глаз домов, Чьи шапки съехали набок. А я иду к родному дому, Где ждет меня родной порог. Дорога стелется лукавым серпантином, Она ведёт меня по улице родной. В саду стоят хромые, старые, больные Деревья, что уходят на покой. Всё поросло травой, кустами и малиной. Дома застыли в цепях из травы. Их крыши стали зеленью покрыты, И ото мха их клонит до земли. Забор местами слёг. Порой его не видно За паутиной винограда, хмеля и лозы. А мне так больно, так обидно, Хоть падай на колени и…

Продолжить чтение